Władysław Kamiński
Biografia
Władysław Kamiński urodził się 21 października 1910 roku w Poznaniu i jako dziecko przeniósł się z rodziną do Ostrowa Wielkopolskiego. Był synem Walentego i Agnieszki Kamińskich; jego bracia to Jan Kamiński (oficer AK) i Tadeusz Kamiński (uczestnik powstania warszawskiego).
Ukończył Gimnazjum Męskie w Ostrowie Wielkopolskim i maturę w 1929 roku. Studiował na Wydziale Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego, a także uzyskał tytuł magistra inżyniera nauk leśnictwa na rok przed wybuchem wojny. Był szkolony w lotnictwie, szefem pilotów Aeroklubu Poznańskiego i instruktorem pilotażu wojskowego.
29 sierpnia 1939 roku został zmobilizowany do 3. pułku lotniczego w Poznaniu. Nocą z 16 na 17 września przekroczył granicę Rumunii, dotarł do Marsylii, a po upadku Francji dotarł do Liverpoolu 24 czerwca 1940. Do Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii trafił z numerem służbowym RAFP-0665. Przeszkolony w 5 OTU, 5 listopada 1940 otrzymał skierowanie do 303 dywizjonu myśliwskiego im. Tadeusza Kościuszki, a 12 grudnia przeniósł się na własną prośbę do 302 dywizjonu, gdzie walczył do końca wojny. 28 marca 1941 odniósł grupowe zwycięstwo nad Ju 88. W czasie wojny odbył 203 loty bojowe, uratował dwóch lotników przed utonięciem, a 1/2 samolotu niemieckiego został mu zaliczony. Był sklasyfikowany na 354. miejscu Listy Bajana.
Po wojnie powrócił do kraju w październiku 1947. Pracował w Kontroli Cywilnych Statków Powietrznych, a w 1948 został aresztowany przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego i skazany na 10 lat, po apelacji zamieniono mu wyrok na 5 lat. Dzięki amnestii wyszedł dwa miesiące przed końcem kary. W 1954 roku zawarł związek małżeński z Marią Baszczyńską, pracował w firmie budowlanej i Państwowej Centrali Drewna, a w 1957 objął stanowisko kierownika sekcji kontroli technicznej w Zakładach Remontowych Sprzętu Lotniczego Sportowego nr 3 w Poznaniu; po zdobyciu uprawnień został pilotem doświadczalnym. W 1964 roku wrócił do KCSP, pełnił funkcje starszego rzeczoznawcy, a później kierownika okręgu. Ogółem przelatał 4200 godzin w 39 typach samolotów. W październiku 1977 roku przeszedł na emeryturę, ale pozostawał aktywny w Klubie Seniorów Aeroklubu Poznańskiego. W styczniu 1990 został zrehabilitowany i awansował do stopnia majora, a cztery lata później do podpułkownika. Zmarł 18 czerwca 1995 roku w Poznaniu; pochowany z honorami wojskowymi 23 czerwca na cmentarzu w Puszczykowie.