Władysław Kamiński
Biografia
Władysław Kamiński urodził się 21 października 1910 roku w Poznaniu. Był synem Walentego i Agnieszki Kamińskich. Gdy miał rok, przeniósł się z rodziną do Ostrowa Wielkopolskiego, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej i Gimnazjum Męskiego; w 1929 roku uzyskał maturę. Następnie trafił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Dęblinie, którą ukończył w 1931 roku. Kontynuował studia na Wydziale Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego, poświęcając wolny czas lotnictwu. Był szefem pilotów w Aeroklubie Poznańskim i uzyskał kwalifikacje instruktora pilotażu wojskowego. Na rok przed wybuchem wojny ukończył studia z tytułem magistra inżyniera nauk leśnictwa.
29 sierpnia 1939 roku został zmobilizowany do 3. pułku lotniczego w Poznaniu. W nocy z 16 na 17 września przekroczył granicę Rumunii, a następnie drogą morską dotarł do Marsylii. Po upadku Francji dotarł do Liverpoolu 24 czerwca 1940 roku i został żołnierzem Polskich Sił Powietrznych (numer służbowy RA FP-0665). Odbył przeszkolenie w 5 OTU, a 5 listopada 1940 roku otrzymał skierowanie do 303. dywizjonu myśliskiego im. Tadeusza Kościuszki. 12 grudnia, na własną prośbę, przeniósł się do „Poznańskiego” dywizjonu 302, w którym walczył prawie do końca wojny. 28 marca 1941 roku uzyskał grupowe zwycięstwo nad Ju 88. W styczniu 1944 roku objął dowództwo pierwszej eskadry i zastępstwo dowódcy dywizjonu. Ogółem podczas wojny wykonał 203 loty bojowe, uratował 2 lotników przed utonięciem i został sklasyfikowany na 354. miejscu Listy Bajana.
W październiku 1947 roku powrócił do kraju drogą morską. Podjął pracę w Kontroli Cywilnych Statków Powietrznych, ale już w czerwcu 1948 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Skazano go na 10 lat więzienia, a po apelacji wyrok skrócono do 5 lat. Dzięki amnestii wyszedł z więzienia dwa miesiące przed terminem.
W kwietniu 1954 roku zawarł związek małżeński z Marią Baszczyńską. W tym samym czasie otrzymał posadę magazyniera w firmie budowlanej w Poznaniu, a potem w Państwowej Centrali Drewna. W 1957 roku został kierownikiem sekcji kontroli technicznej w Zakładach Remontowych Sprzętu Lotniczego Sportowego nr 3 w Poznaniu. Po zdobyciu uprawnień został tam pilotem doświadczalnym. W 1964 roku powrócił do KCSP. Był tam starszym rzeczoznawcą, a później kierownikiem okręgu. Ogółem przez cały czas służby w lotnictwie przelatał 4200 godzin na 39 typach samolotów. W październiku 1977 roku przeszedł na emeryturę, ale nadal był aktywny w Klubie Seniorów Aeroklubu Poznańskiego. Dopiero w styczniu 1990 roku został zrehabilitowany i awansował do stopnia majora, a cztery lata później do stopnia podpułkownika. Po przewlekłej chorobie zmarł 18 czerwca 1995 roku w szpitalu przy ulicy Orzeszkowej w Poznaniu. Pochowany został z honorami wojskowymi 23 czerwca na cmentarzu w Puszczykowie.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 11058; Krzyż Walecznych dwukrotnie; Medal Lotniczy trzykrotnie; Polowa Odznaka Pilota.