Marian Gilarski
Biografia
Marian Gilarski, ur. 14 marca 1912 w Ostrowie Wielkopolskim, zmarł 5 sierpnia 1984, był polskim urzędnikiem państwowym i działaczem komunistycznym, a w latach 1958–1969 pełnił funkcję przewodniczącego prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Ostrowie Wielkopolskim.
Uczył się w ostrowskim gimnazjum męskim i ukończył kurs Państwowego Zakładu Higieny dla kontrolerów sanitarnych. W latach 1930–1939 był urzędnikiem magistratu; w czasie II wojny światowej pracował fizycznie. Po zakończeniu okupacji wrócił do urzędu miejskiego i objął stanowisko kierownika wydziału przemysłowego.
W 1947 roku wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, a dwa lata później do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1947–1950 kierował związkiem zawodowym pracowników ostrowskiego samorządu. W 1948 roku objął stanowisko szefa wydziału społeczno-administracyjnego w prezydium rady narodowej. Po dwóch latach został dyrektorem nowo utworzonego Miejskiego Handlu Detalicznego Artykułami Przemysłowo-Spożywczym – przedsiębiorstwa, którego zadaniem był likwidacja sklepów prywatnych.
W wyniku odwilży październikowej, która w Ostrowie Wielkopolskim spowodowała dymisję członków prezydium rady narodowej, po dwunastogodzinnym posiedzeniu został 28 listopada 1956 roku wybrany w skład nowego prezydium. Dwa lata później został jego przewodniczącym.
Następne 11 lat stanowiło w historii miasta epokę Gilarskiego. Na czas pełnienia przezeń funkcji przypadły obchody Tysiąclecia Państwa Polskiego. W Ostrowie Wielkopolskim powstały szkoły-tysiąclatki (m.in. Szkoła Podstawowa nr 9), budynki szpitala przy Limanowskiego, a także modernistyczny kompleks budynków magistratu. Przebudowano ponadto dworzec PKP. Nasyp przy ulicy Kopernika łączący wiadukt odolanowski z Majdanem ostrowskim nosi nazwę wały Gilarskiego.
Po ponownym wyborze na stanowisko przewodniczącego prezydium w 1961 i 1965 kontynuował pracę aż do kwietnia 1969 r., gdy odszedł z władz miasta. Został następnie szefem Ostrowskiego Przedsiębiorstwa Przemysłu Terenowego. Od 1977 roku na emeryturze.
Zmarł 5 sierpnia 1984 roku i spoczywa na cmentarzu przy ul. Limanowskiego.