Jan Kamiński
Biografia
Jan Kamiński urodził się 27 sierpnia 1912 roku w Ostrowie Wielkopolskim jako syn Walentego (ślusarza–rusznikarza) i Agnieszki z Klatkiewiczów. Był absolwentem Gimnazjum Męskiego w Ostrowie Wielkopolskim. W 1928 roku wstąpił do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu, a w 1933 roku jako wzorowy elew skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej-Komorowie.
W 1935 rozpoczął zawodową służbę wojskową w stopniu podporucznika w 81. pułku Strzelców Grodzieńskich im. Stefana Batorego w Grodnie. W latach 1936–1939 dowodził 7 kompanią szkolną w pułku. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 roku, walcząc w składzie 29. Dywizji Piechoty, która 8 września 1939 roku została rozbita przez Niemców. Jan Kamiński uniknął niewoli i przedostał się w rejon Kampinosu. Na początku listopada 1939 roku nielegalnie przedostał się do Ostrowa Wielkopolskiego i będąc zakonspirowany prowadził tajną działalność wojskową. Od kwietnia 1940 wchodził w skład sztabu inspektoratu rejonowego ZWZ Ostrowie Wielkopolskim. Utworzył w latach 1940–1941 szereg terenowych placówek ZWZ, nawiązał współpracę z komendami obwodowymi w Kępnie, Jarocinie i Krotoszynie, zorganizował grupę kurierów do utrzymania łączności z Komendą Poznańskiego Okręgu ZWZ. W jesienią 1941 po rozbiciu struktur poznańskich ZWZ zajmował się ponowną organizacją Okręgu w Poznaniu. Koordynował łączność ZWZ Wielkopolski z Komendą Główną ZWZ. Jako mandatariusz Komendy Głównej odbudowywał w latach 1941–1942 sieć organizacyjną Poznańskiego Okręgu, a inspekcję okręgu wykonywał przebrany w mundur niemieckiego kolejarza. W sierpniu 1942 w sztabie okręgu pełnił funkcje: szefa wydziału organizacyjnego, łączności, Biura Informacji i Propagandy, a awansując do stopni kapitana–szefa sztabu AK na Poznańskie. Realizował od wiosny 1943 proces scalania wojskowych organizacji podziemnych Wielkopolski z AK. 3 lutego 1943 za ofiarność i odwagę został przez komendanta głównego AK odznaczony Krzyżem Walecznych, a w połowie tegoż roku otrzymał stopień majora.
15 października 1943 roku, po wskazaniu przez konfidenta, został aresztowany i osadzony w Poznaniu (Dom Żołnierza, Fort VII). Informował sztab okręgu w przemycanych z więzienia grypsach o rozmiarach dekonspiracji i ostrzegał zagrożonych. Po śledztwie 7 czerwca 1944 został rozstrzelany w obozie żabikowskim. Miejsce jego pochówku nigdy nie zostało odkryte.