Jan Kamiński
Biografia
Jan Kamiński urodził się 27 sierpnia 1912 roku w Ostrowie Wielkopolskim i był synem Walentego, ślusarza–rusznikarza, oraz Agnieszki z Klatkiewiczów. Ukończył Gimnazjum Męskie w Ostrowie Wielkopolskim. W 1928 wstąpił do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu, a w 1933 roku, jako wzorowy elew, skierowano go do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej-Komorowie.
W 1935 rozpoczął zawodową służbę wojskową w stopniu podporucznika w 81 pułku Strzelców Grodzieńskich im. Stefana Batorego w Grodnie. W latach 1936–1939 dowodził w pułku 7 kompanią szkolną.
Uczestnik wojny obronnej 1939. Walczył w składzie 29 Dywizji Piechoty, która 8 września została rozbita przez Niemców. Jan Kamiński uniknął niewoli i przedostał się w rejon Kampinosu. Na początku listopada 1939 roku nielegalnie przedostał się do Ostrowa Wielkopolskiego i będąc zakonspirowany prowadził tajną działalność wojskową. Od kwietnia 1940 wchodził w skład sztabu inspektoratu rejonowego ZWZ Ostrowie Wielkopolskim. Utworzył w latach 1940–1941 szereg terenowych placówek ZWZ. Nawiązał współpracę z komendami obwodowymi w Kępnie, Jarocinie i Krotoszynie oraz zorganizował grupę kurierów do utrzymania łączności z komendą Poznańskiego Okręgu ZWZ. Jesienią 1941 po rozbiciu struktur poznańskich Związku przez gestapo zajmował się ponowną organizacją Okręgu w Poznaniu. Koordynował łączność ZWZ Wielkopolski z Komendą Główną Związku. Jako mandatariusz Komendy Głównej odbudowywał w latach 1941–1942 sieć organizacyjną Poznańskiego Okręgu, a inspekcji okręgu dokonywał przebrania w mundur niemieckiego kolejarza. W sierpniu 1942 w sztabie okręgu pełnił kolejno funkcje: szefa wydziału organizacyjnego, łączności, Biura Informacji i Propagandy, a awansując do stopnia kapitana–szefa sztabu AK na Poznańskie. Realizował od wiosny 1943 proces scalania wojskowych organizacji podziemnych Wielkopolski z AK. 3 lutego 1943 za ofiarność i odwagę został przez komendanta głównego AK odznaczony Krzyżem Walecznych, a w połowie tegoż roku otrzymał stopień majora służby stałej.
15 października 1943 roku, po wskazaniu przez konfidenta został aresztowany i osadzony w Poznaniu (Dom Żołnierza, Fort VII). Informował sztab okręgu w przemycanych z więzienia grypsach o rozmiarach dekonspiracji i ostrzegał zagrożonych. Po śledztwie 7 czerwca 1944 został rozstrzelany w obozie żabikowskim. Miejsce jego pochówku nigdy nie zostało odkryte.